Béla Tarr'ın 1994 yapımı 'Satantango', sinema tarihinin en iddialı ve unutulmaz filmlerinden biri olarak kabul edilir. Yaklaşık yedi buçuk saatlik süresiyle izleyiciyi, Macaristan'ın kasvetli kırsalında, çökmekte olan bir kolektif çiftliğin içine çeker. Film, büyük bir para ödülünün beklentisiyle yaşayan, birbirine güvenmeyen ve umutsuzluk içindeki bir grup insanın hikayesini anlatır. Bu durgun hayat, öldüğü sanılan eski arkadaşları Irimiás'ın beklenmedik dönüşüyle altüst olur. Irimiás, bir kurtarıcı mı yoksa şeytani bir ayartıcı mıdır? Film, bu sorunun etrafında, insan doğasının karanlık labirentlerinde uzun, hipnotik bir yolculuğa çıkar.

Oyunculuk performansları, filmin kasvetli ve gerçekçi atmosferine mükemmel uyum sağlar. Karakterler, umut, aldatma ve çaresizlik duygularını yüzlerine ve hareketlerine yansıtarak neredeyse belgesel bir samimiyet katarlar. Béla Tarr'ın yönetmenliği ise başlı başına bir sanat eseridir. Uzun, kesintisiz plan sekanslar, yağmurlu ve çamurlu manzaralar, siyah-beyaz görüntülerin büyüsüyle birleşerek izleyiciyi tamamen filmin dünyasına hapseder. Müzik ve doğal sesler, bu kasvetli şiirselliği tamamlayarak unutulmaz bir duyusal deneyim yaratır.

'Satantango' izlenmesi gereken bir filmdir, çünkü sıradan bir anlatının çok ötesinde, zamana ve mekana dair derin bir meditasyondur. Sabrınızı ve dikkatinizi talep eder, ancak karşılığında sinemanın anlatım gücünün sınırlarını zorlayan, felsefi derinliği olan ve iz bırakan bir tecrübe sunar. Edebiyat uyarlaması (László Krasznahorkai) ile görsel sanatın bu muhteşem buluşmasını Türkçe altyazılı olarak izlemek, sinemaseverler için adeta bir ritüeldir. Yavaş sinemanın bu dev yapıtı, izleyiciyi pasif bir konumdan çıkarıp, her kareyi ve her diyaloğu düşünmeye iter, insanlık durumuna dair evrensel sorular sorar.